Moeders laatste bloesem

Een pad in het park, de moeder in de rolstoel, de zoon erachter, duwend.
Hij lichtend grijs, zij breekbaar en doorzichtig.
Als een ballerina wijst ze naar de prachtige bloesem die het pad omringt, links, rechts, boven hun hoofden. Alles is bloem.
Ze stoppen even, als om deze pracht en praal voorgoed in hun geheugen te kerven. Hij legt zijn kin op haar kruin. Een intiem gebaar, de warmte tot in de verte voelbaar. Ze kijken samen, zijn samen stil, voor een kort moment alleen in deze wereld.
Dan bewegen ze, verder gaan ze, voorbij de bloesem.
Waarschijnlijk haar laatste.