Mooi kort: Leef!

Zij komt in het bos een jong gezin met een opa en oma tegen. De kleintjes verschuilen zich, bij het zien van haar vriendelijke honden, direct achter hun tengere opa die, gebogen en gespannen, dapper doet alsof hij niet bang is voor de wereld. Achter hem de oma, die de wandeling schijnbaar beleeft alsof ze in de Afrikaanse bush vol gevaar loopt. Haar angst is overal.
De volwassen (schoon)zoon blijft achter, plukt wat bramen. Oma roept:
‘Nee! Daar krijg je paarse tanden van en je weet niet wat erop zit!’

Zij beziet het tafereel met pijn in haar hart. Drie generaties, levend als de dood.
Ze wenst hen het motto van Rames Shaffy toe, dat imperatief op zijn grafsteen staat: ‘Leef!’